Afhankelijkheid

Afhankelijkheid

Twee kleine betraande oogjes kijken me vol verwachting aan. Kort verschijnt er een glimlachje op zijn gezicht. Ik vraag me af wat er in dat kleine koppie om gaat? Wat zou hij willen?

Hij heeft een schone luier gekregen, fijn gespeeld, een lekkere volle fles gedronken en volop aandacht gehad. Wat wil hij toch? Is hij moe? Heeft hij pijn? Heb ik iets over het hoofd gezien? Toch maar lekker inbakeren en zo hopelijk het veilige warme gevoel te kunnen creëren om hem zo in bed te leggen. 

Helaas wil hij dat ook niet. Een hele boze baby pak ik uit het bed en hij kijkt me verontwaardigd aan met de blik van: Hoe kun je? Mij bekruipt de gedachte van: wat wil je wel? Ik pak hem vast en wieg hem en houd hem tegen me aan. Het schokkerige huilen verandert in een rust. Het kleintje ligt in mijn armen dicht tegen mijn borst aan. Een zucht van verlichting hoor je als zijn oogjes dicht vallen. 

Ik bedenk me wat een baby toch afhankelijk van ons grote mensen is. Hoe kwetsbaar en klein hij is. Hoe hij het liefst in de armen is van de mensen die hij vertrouwd. 

Ik denk ook verder, hoe mooi het is dat wij als kinderen van God bij hem mogen schuilen. Dat als alles om ons heen te veel is; het werk, zorgen voor een gezin, ziekte, misschien wel rouw, wij troost mogen krijgen in Gods armen. Dat wij mogen weten dat Hij ons dan draagt, dat Hij onze veilige Schuilplaats is waar wij tot rust mogen komen. En dat wij daarna weer met nieuwe kracht onze taken op mogen pakken. En dat wij onze kinderen ook mogen voorleven en vertellen wie God voor hen wil zijn.

Wat heeft God ons toch een belangrijke taak gegeven om voor kinderen te zorgen!

Willemijn Poot
Pedagogisch medewerkster Blokkenbouwers (0 – 4 jaar)
en Melissa Kooijman

Pedagogisch medewerkster Willemijn